قصه ی ناگفته

به لبهايم مزن قفل خموشي

كه در دل قصه ي ناگفته دارم

ز پايم باز كن بند گران را

كزين سودا دلي آشفته دارم

منم آن مرغ ، آن مرغي كه ديريست

به سر انديشه ي پرواز دارم

سرود ناله شد در سينه ي تنگ

به حسرتها سرآمد روزگارم

بيا بگشاي در تا پر گشايم

بسوي آسمان روشن شعر

اگر بگذاريم پرواز كردن

گلي خواهم شدن در گلشن شعر

كتابي ، خلوتي ، شعري ، سكوتي

مرا مستي و سكر زندگاني است

چه غم گر در بهشتي ره ندارم

كه در قلبم بهشتي جاوداني است